بخیه معمولترین روش بستن یک زخم یا بریدگی است. به کار بردن نخهای بخیه برای بستن زخم تنها پس از شستشوی زخم و زدودن اجسام خارجی مفید است و در غیر اینصورت امكان بروز عفونت وجود دارد.
نخهای بخیه را می توان به دو دسته کلی تقسیم کرد:
1- نخهای بخیه قابل جذب (absorbable sutures):
نخهای قابل جذب قسمت عمدهای از استحکام مکانیکی خود را طی دورهای دو ماهه از دست میدهند؛ نکته مهم تفاوت بین كاهش استحکام مکانیکی در طی فرآیند جذب و حذف مواد تخریب شده از بدن است. به این ترتیب که یک نخ ممکن است استحکام خود را در مدت کوتاهی از دست بدهد، اما به ماهها و یا سالها زمان احتیاج داشته باشد تا کاملاً جذب شود.
نخهای غیرقابل جذب قسمت عمدهای از استحکام مکانیکی خود را در بیش از دو ماه حفظ میکنند و باید پس از مدت زمان مشخص شده توسط پزشک، حذف گردند. در غیر اینصورت بهعنوان جسم خارجی در بدن باقی میمانند.
از نظر شکل فیزیکی میتوان نخهای بخیه را به دو دسته تقسیم کرد:
1- نخهای تک رشتهای (monofilament sutures)
2- نخهای چند رشتهای (multifilament sutures) که خود شامل دو نوع بافته شده (Braided) و پیچیده (Twisted) هستند.
نخهای تک رشته ای انعطافپذیرتر بوده و نسبت به چند رشتهایها راحتتر گره میخورند. همچنین دقت گره بیشتری داشته و برای جراح امکان انجام روشهای مختلف گرهزدن را فراهم میکنند. علاوه براین به دلیل داشتن سطوح صاف، اصطکاک کمتری به هنگام عبور از بافت دارند و خطر پارگی بافت را کاهش میدهند. این مساله بویژه در جراحیهای قلب، چشم و اعصاب اهمیت دارد.
نخهای بخیه از نظر منبع تهیه به دو دسته مصنوعی و طبیعی تقسیم میشوند.
خصوصیات ایدهآل برای انتخاب نخهای بخیه:
1- کمترین واکنش بافتی را ایجاد کند؛ نخ بخیه به عنوان یک جسم خارجی میتواند منجر به تاخیر در زمان ترمیم زخم شود
2- دارای استحکام کششی کافی باشد.
3- محیط مناسبی برای رشد باکتریها فراهم نکند.
4- قابل استریل کردن باشد.
5- آلرژیزا و سرطانزا نباشد.
6- انعطاف پذیر باشد.
با توجه به خصوصیات انعطاف پذیری، زیست سازگاری نسبی و قابلیت تغییر شکل زیاد در پلیمرها، بیشتر نخهای بخیه از جنس مواد پلیمری ساخته میشوند. از آنجاکه نخهای بخیه در محل زخم و برای بستن آن بکار برده میشوند و این موجب وارد آمدن تنشهای کششی در جهت بسته شدن زخم میگردد، استحکام کششی نخهای بخیه اهمیت زیادی مییابد.
انواع مختلف نخهای بخیه:
نایلونها (nylons or polyamides)
نخهای نایلونی که عمدتاً از نوع nylon 6 و یا nylon 6,6 ساخته میشوند، رایجترین نوع نخهای بخیه و از نوع غیرقابل جذب هستند. از نظر استحکام، نایلون را به فولاد پلیمری تشبیه کردهاند (استحکام کششی nylon 6,6 در حدود 76 مگاپاسکال و nylon 6 83 مگاپاسکال) و با توجه به اینکه پروتئینها خود نوعی پلیآمید هستند، میتوانند زیست سازگاری مورد نیاز را تا حد مطلوب تامین کنند. نخهای نایلونی خنثی بوده و برای بستن عمومی زخمها استفاده میشوند. ضمن اینكه بیشترین کاربرد را در بستن زخمهای درم و اپیدرم دارند. با توجه به اینکه از نظر ساختار شیمیایی شبیه بافت پوست هستند و با توجه به استحکام کششی بسیار بالای نایلون از آن برای بخیهی تاندون و لیگامنت استفاده میشود. متداولترین نوع نخهای نایلونی نوع تکرشتهای آن هستند كه از جمله مزایای آنها نسبت به چندرشتهایها خواص زیر دستی راحتتر و همچنین کاهش خطر تجمع باکتری بین الیاف نخهای چندرشتهای است. نخهای چند رشتهای پلیآمیدی با نام تجاری ®Surgilon و ®Nurolon به صورت بافته شده وجود دارند. از جمله معایب نخهای نایلونی میتوان به حساسیتزایی آنها اشاره کرد. با توجه به اینکه نخهای نایلونی غیرقابل جذب هستند، اگر برای بخیه کردن بافت داخلی (مثل ماهیچه) استفاده شوند ، همچنین گاهی برای tendon ، چون امکان خارج شدن و نیز جذب آنها وجود ندارد، باقی ماندن آنها در بدن به عنوان یک جسم خارجی، میتواند التهاب و واکنشهای بافتی ایجاد کرده و در نهایت منجر به حساسیتزایی شود. این امر که ناشی از هجوم سلولهای ایمنی است، زمان مرحله اول ترمیم زخم را که مرحلهی هجوم سلولهای سیستم ایمنی است، طولانیتر کرده و زخم دیرتر به مرحله ترمیم و ایجاد فیبروبلاست، میرسد و با عث تأخیر ترمیم میگردد. از نایلونها همچنین برای بستن زخم قرنیه در جراحی عدسیهای داخل چشمی (IOL) استفاده میشود.
vicryl® : میتوان در بخیهی بافتهایی مثل تاندون و لیگامنت از vicryl® که از جنس poly L-lacticacid (PLLA) /polyglycolicacid(PGA) و قابل جذب است و طبق نظر پزشکان استحکام موردنیاز را تامین میکند، استفاده کرد. این نوع نخ بخیه طی 60 تا 90 روز جذب می شود. مشکل این نوع نخ بخیه braided multifilament بودن آن است ؛ همچنین تجزیه ی vicryl منجر به رهایش منومرهای اسیدی در محل زخم و کاهش PH زخم می شود.
prolene® : از جنس polypropylene و غیرقابل جذب و خنثی است. از نوع نخهای تک رشته ای است و برای بخیه کردن بافت چشم ، عروق و تاندون از آن استفاده می شود.
chromic Gut® : قابل جذب ، از جنس protein و در بافت هایی که دیرتر ترمیم می یابند ، استفاده می شود ؛ استحکام کافی برای استفاده در بافت عضلانی را ندارد.
silk®: از جنس protein و به صورت braided است ؛ غیرقابل جذب است ،
handlingعالی دارد و برای جراحی قلبی- عروقی ترجیح داده می شود. مشکل این
نوع نخ تجمع میکروارگانیسم ها در بین الیاف است.
stainless steel : نخ بخیه از جنس فولاد ضد زنگ که غیرقابل جذب است و برای رفع آن از پوست احتیاج به ابزار خاصی دارد. به صورت monofilament و twisted multifilament وجود دارد.
با توجه به مواردی که در مورد بیماران مشاهده کردم ، برای بعضی از بیماران محل زخم و ظاهر زخم ا لتیام یافته بیش از بیماری اصلی اهمیت دارد ؛ بنابراین انتخاب نخهای بخیه باید متناسب با نوع زخم و محل آن ، و شرایط بیمار صورت گیرد. هر نخ بخیه ای برای هر کاربردی مناسب نیست و باید با سنجیدن شرایط بهترین نخ را برگزید.
استفاده ازنخهای تک رشته ای به طور گسترده به دلیل پارگی کمتر بافت و توانایی کمتر در پناه دادن باکتری ها و handling بهتر رو به افزایش است.
در مجموع بازار نخهای بخیه استفاده از نخهای تک رشته ای را با رشد %15نشان
می دهد. در حال حاضر %13 مواد طبیعی ، %41 سنتزی غیرقابل جذب و %42 سنتزی قابل جذب استفاده می شود.
امروزه استفاده از نخهای بخیه رهاکننده ی دارو در محل زخم که رهاکننده ی داروهای ضدالتهاب و آنتی باکتریایی در محل زخم هستند ، که می تواند راه حلی برای کاهش شدید خطر عفونت یا التهاب باشند و موجب تسریع فرآیند التیام شوند. Vicryl plus® اولین نخ آنتی باکتریایی است که در اندازه ی 2-2 ساخته شده و توانسته است تاییدیه ی FDA را نیز کسب کند. به نظر من می توان داروهای قلیایی را نیز دز صورتی که با داروهای ضدالتهاب منافات نداشته باشند ، به منظور جلوگیری از کاهش PH در محل زخم استفاده کرد.
نخ های بخیه (Suture)
نخ های بخیه جراحی ? نخ های تک و یا چند فیلامنتی استریل می باشد که نقش در کنار هم نگه داشتن بافت های مجروح را تا زمان بهبودی انها به عهده دارند .این نخ های معمولا به منم سوزن برلی بخیه زدن بریدگی و یا برش های جراحی مورد استفاده قرار می گیرند و یا اینکه به عنوان شزیان بند (لگاتور) بدون استفاده از سوزن برای گره زدن انتهای رگ ها و یا مجرا های دیگر جهت جلوگیری از خونریزی و یا نشت مایعات دیگر مورد استفاده قرار می گیرند . نخ های بخیه جراحی ممکن است دارای پوششی از چربی-فلوئورو کربنها و سیلیکن ها باشند . این پوش ها برای کاهش خاصیت مویینه و بهبود خواص دیگر انجام میشود . نخ های چند فیلامنتی ممکن است به صورت صاف یا بافته شده (قیطان)مورد استفاده قرار بگیرد .نوع قیطانی از نظر کارکرد راحت تر بوده و گره پایدارتی دارد نخ های بخیه صاف در مقابل از نظر عبور از بافت راحت تر عمل کرده و همچنین راحت از بافت بیرون کشیده می شوند . این نوع نخ ?کشش بافت با خود را ندارد
نخ های بخیه به 2 گروه تقسیم میشوند .
1.نخهای بخیه قابل جذب
در نوع قابل جذب اجزا میتواند از هم متلاشی گردد و این از بین رفتن در لافت بدن صورت می گیرد و معمولا بعد از دو تا شش ماه ناپدید می گردد.
2.نخ های بخیه غیر قابل جذب
نوع غیر قابل جذبدر مقابل تخریب بیلوژیکی مقاوم بوده و به عنوان یک جسم خارجی در محل باقی میماند تا انکه از محل دور گردیده و یا انکه توسط بافت به بیرون فرستاد ه میشود .
برای تولید نخ بخیه ممکن است از
الیاف فلزی? الیاف طبیعی (کتان?ابریشم ?پنبه ) کولاژن و یا روده حیوانات همچنین الیاف مصنوعی استفاده نمود.
در این بین نخهای بخیه فلزی قویترین و انواع طبیعی ضعیفترین میباشند
نخ های تهیه شده از روده حیوانات و کولاژن بازیافته :
روده کوچک حیوانات مانند بره و گاو که اساسا از پروتین کولاژن تشکیل میوشد مورد استفاده نخ بخیه است.این نوع نخ بخیه که به ندرت برای بخیه زدن پوست مورد استفاده قرار می گیرد توسط بافت جذب می گردد .سرعت جذب به نوع بافت بستگی دارد .و تا زمانی که نخ های بخیه پلی گلوکو لیک اسید تولید شد به عنوان تنها نخ بخیه قابل جذب به کار می رفتند. نخ بخیه کولاژن بازیافته شده از طریق ترریسی تعلیق همگن کولاژن خالص تهیه گردیده اند .کولاژن از پی(تاندون) حیوانات گرفته میشود .کاربرد این نوع نخ بخیه که میتوان ان را به صورت بسیار ظریف تولید نمود مربوط به جرا حی های چشم است.
نخ های بخیه مصنوعی قابل جذب :
نخهای بخیه مصنوعی قابل جذب مثل دکسون (Dexon) در سال 1970 از طریق تر ریسی پلی گلیکونیک اسید و سپس کشش ان تهیه گردیدند . این نوع نخ در مقایسه با نخ های تهیه شده از روده از نظر خواص فیزیکی ? جذب و بیلوژیکی بسیار یکنواخت تر است و همچنین استحکام گره اولیه ان بالاتر .
نخ بخیه ابریشمی
این نوع نخ قابل جذب نیست اما از لحاظ کارکرد در نوع خود بهترین است .این نوع نخ بعد صمغ گیری شده و به رنگ مشکی در امده و سپس با لایه ای از واکس یا سیکیکن در اورده می شود .این نوع نخ اگرجه غیر قابل جذب است اما بعد از شش ماه باقی ماندن در بدن ثلث استحکام خود را از دست داده و ممکن است نهایتا کاملا جذب گردد.
نخ های پنبه ای و کتانی
نخ بخیه پنبه ای از تابیدن الیاف نسبتا بلند تهیه می گردد دارای گره ای پایدار بوده و اما ضعیفتر از سایر نخهاست .نخ بخیه کتانی به مقدار زیاد کاربرد ندارد از بیشترین کاربردهای ان می توان در جراحی های روده نام برد.
نخ های بخیه پلی استری
غیر قابل جذب هستند.فیلامنت های پلی اتیلن تر فتالات ? از قویترین نخ های بخیه غیر قابل جذب به شمار می رود و استحکام خود را برای مدت زمان طولانی در بدن حفظ می کند .لذا از این نوع فیلامنت برای تهیه پروستز های لوله ای شکل جهت جایگزین شریان به صورت بافته شده و یا تریکو مورد استفاده قرار می گیرد. پوشش نخ ها سیلیکون و یا پلیمر های فلئورو کربنی می باشند. کابرد نخ های پلی استری در جراحی های قلب وعروق بسیار متداول است
نخ های بخیه پلی الفینی
فیلامنت های پلی اتیلن سنگین و همچنین پلی پروپیلن ایزو تاکتیک از سال های اوایل 1960 به عنوان نخ بخیه مورد استفاده قرار گرفته است .این نوع نخ بسیار بی اثر بوده و بر خلاف پلی امید ها تحت تاثیر تخریبی مایعات بافتی قرار نمی گیرد .استحکام گره نخ پلی اتیلنی مشابه نخ ابریشمی است و از نخ پلی پرو پیلنی نرم تر است .نخ های پروپیلنی از نظر استحکام گره ? مشابه نایلون بوده و مقاومت بالایی در مقابل خستگی دارد . و در جراحی های قلب و عروق مورد استفاده قرار می گیرد .نخ های بخیه پلیاتیلنی و پلی پروپیلنی در تعمیر پوست و همچنین برش شکم به کار گرفته می شوند
نخهای بخیه
بخیه معمولترین روش بستن یک زخم یا بریدگی است. به کار بردن نخهای بخیه برای بستن زخم تنها پس از شستشوی زخم و زدودن اجسام خارجی مفید است و در غیر اینصورت امكان بروز عفونت وجود دارد.
نخهای بخیه را می توان به دو دسته کلی تقسیم کرد:
1- نخهای بخیه قابل جذب (absorbable sutures):
نخهای قابل جذب قسمت عمدهای از استحکام مکانیکی خود را طی دورهای دو ماهه از دست میدهند؛ نکته مهم تفاوت بین كاهش استحکام مکانیکی در طی فرآیند جذب و حذف مواد تخریب شده از بدن است. به این ترتیب که یک نخ ممکن است استحکام خود را در مدت کوتاهی از دست بدهد، اما به ماهها و یا سالها زمان احتیاج داشته باشد تا کاملاً جذب شود.
نخهای غیرقابل جذب قسمت عمدهای از استحکام مکانیکی خود را در بیش از دو ماه حفظ میکنند و باید پس از مدت زمان مشخص شده توسط پزشک، حذف گردند. در غیر اینصورت بهعنوان جسم خارجی در بدن باقی میمانند.
از نظر شکل فیزیکی میتوان نخهای بخیه را به دو دسته تقسیم کرد:
1- نخهای تک رشتهای (monofilament sutures)
2- نخهای چند رشتهای (multifilament sutures) که خود شامل دو نوع بافته شده (Braided) و پیچیده (Twisted) هستند.
نخهای تک رشته ای انعطافپذیرتر بوده و نسبت به چند رشتهایها راحتتر گره میخورند. همچنین دقت گره بیشتری داشته و برای جراح امکان انجام روشهای مختلف گرهزدن را فراهم میکنند. علاوه براین به دلیل داشتن سطوح صاف، اصطکاک کمتری به هنگام عبور از بافت دارند و خطر پارگی بافت را کاهش میدهند. این مساله بویژه در جراحیهای قلب، چشم و اعصاب اهمیت دارد.
نخهای بخیه از نظر منبع تهیه به دو دسته مصنوعی و طبیعی تقسیم میشوند.
خصوصیات ایدهآل برای انتخاب نخهای بخیه:
1- کمترین واکنش بافتی را ایجاد کند؛ نخ بخیه به عنوان یک جسم خارجی میتواند منجر به تاخیر در زمان ترمیم زخم شود
2- دارای استحکام کششی کافی باشد.
3- محیط مناسبی برای رشد باکتریها فراهم نکند.
4- قابل استریل کردن باشد.
5- آلرژیزا و سرطانزا نباشد.
6- انعطاف پذیر باشد.
با توجه به خصوصیات انعطاف پذیری، زیست سازگاری نسبی و قابلیت تغییر شکل زیاد در پلیمرها، بیشتر نخهای بخیه از جنس مواد پلیمری ساخته میشوند. از آنجاکه نخهای بخیه در محل زخم و برای بستن آن بکار برده میشوند و این موجب وارد آمدن تنشهای کششی در جهت بسته شدن زخم میگردد، استحکام کششی نخهای بخیه اهمیت زیادی مییابد.
انواع مختلف نخهای بخیه:
نایلونها (nylons or polyamides)
نخهای نایلونی که عمدتاً از نوع nylon 6 و یا nylon 6,6 ساخته میشوند، رایجترین نوع نخهای بخیه و از نوع غیرقابل جذب هستند. از نظر استحکام، نایلون را به فولاد پلیمری تشبیه کردهاند (استحکام کششی nylon 6,6 در حدود 76 مگاپاسکال و nylon 6 83 مگاپاسکال) و با توجه به اینکه پروتئینها خود نوعی پلیآمید هستند، میتوانند زیست سازگاری مورد نیاز را تا حد مطلوب تامین کنند. نخهای نایلونی خنثی بوده و برای بستن عمومی زخمها استفاده میشوند. ضمن اینكه بیشترین کاربرد را در بستن زخمهای درم و اپیدرم دارند. با توجه به اینکه از نظر ساختار شیمیایی شبیه بافت پوست هستند و با توجه به استحکام کششی بسیار بالای نایلون از آن برای بخیهی تاندون و لیگامنت استفاده میشود. متداولترین نوع نخهای نایلونی نوع تکرشتهای آن هستند كه از جمله مزایای آنها نسبت به چندرشتهایها خواص زیر دستی راحتتر و همچنین کاهش خطر تجمع باکتری بین الیاف نخهای چندرشتهای است. نخهای چند رشتهای پلیآمیدی با نام تجاری ®Surgilon و ®Nurolon به صورت بافته شده وجود دارند. از جمله معایب نخهای نایلونی میتوان به حساسیتزایی آنها اشاره کرد. با توجه به اینکه نخهای نایلونی غیرقابل جذب هستند، اگر برای بخیه کردن بافت داخلی (مثل ماهیچه) استفاده شوند ، همچنین گاهی برای tendon ، چون امکان خارج شدن و نیز جذب آنها وجود ندارد، باقی ماندن آنها در بدن به عنوان یک جسم خارجی، میتواند التهاب و واکنشهای بافتی ایجاد کرده و در نهایت منجر به حساسیتزایی شود. این امر که ناشی از هجوم سلولهای ایمنی است، زمان مرحله اول ترمیم زخم را که مرحلهی هجوم سلولهای سیستم ایمنی است، طولانیتر کرده و زخم دیرتر به مرحله ترمیم و ایجاد فیبروبلاست، میرسد و با تأخیر ترمیم میگردد. از نایلونها همچنین برای بستن زخم قرنیه در جراحی عدسیهای داخل چشمی (IOL) استفاده میشود.
vicryl® : میتوان در بخیهی بافتهایی مثل تاندون و لیگامنت از vicryl® که از جنس poly L-lacticacid (PLLA) /polyglycolicacid(PGA) و قابل جذب است و طبق نظر پزشکان استحکام موردنیاز را تامین میکند، استفاده کرد. این نوع نخ بخیه طی 60 تا 90 روز جذب می شود. مشکل این نوع نخ بخیه braided multifilament بودن آن است ؛ همچنین تجزیه ی vicryl منجر به رهایش منومرهای اسیدی در محل زخم و کاهش PH زخم می شود.
prolene® : از جنس polypropylene و غیرقابل جذب و خنثی است. از نوع نخهای تک رشته ای است و برای بخیه کردن بافت چشم ، عروق و تاندون از آن استفاده می شود.
chromic Gut® : قابل جذب ، از جنس protein و در بافت هایی که دیرتر ترمیم می یابند ، استفاده می شود ؛ استحکام کافی برای استفاده در بافت عضلانی را ندارد.
silk®: از جنس protein و به صورت braided است ؛ غیرقابل جذب است ،
handlingعالی دارد و برای جراحی قلبی- عروقی ترجیح داده می شود. مشکل این
نوع نخ تجمع میکروارگانیسم ها در بین الیاف است.
stainless steel : نخ بخیه از جنس فولاد ضد زنگ که غیرقابل جذب است و برای رفع آن از پوست احتیاج به ابزار خاصی دارد. به صورت monofilament و twisted multifilament وجود دارد. با توجه به مواردی که در مورد بیماران مشاهده کردم ، برای بعضی از بیماران محل زخم و ظاهر زخم ا لتیام یافته بیش از بیماری اصلی اهمیت دارد ؛ بنابراین انتخاب نخهای بخیه باید متناسب با نوع زخم و محل آن ، و شرایط بیمار صورت گیرد. هر نخ بخیه ای برای هر کاربردی مناسب نیست و باید با سنجیدن شرایط بهترین نخ را برگزید.استفاده ازنخهای تک رشته ای به طور گسترده به دلیل پارگی کمتر بافت و توانایی کمتر در پناه دادن باکتری ها و handling بهتر رو به افزایش است.در مجموع بازار نخهای بخیه استفاده از نخهای تک رشته ای را با رشد %15نشان می دهد. در حال حاضر %13 مواد طبیعی ، %41 سنتزی غیرقابل جذب و %42 سنتزی قابل جذب استفاده می شود.امروزه استفاده از نخهای بخیه رهاکننده ی دارو در محل زخم که رهاکننده ی داروهای ضدالتهاب و آنتی باکتریایی در محل زخم هستند ، که می تواند راه حلی برای کاهش شدید خطر عفونت یا التهاب باشند و موجب تسریع فرآیند التیام شوند. Vicryl plus® اولین نخ آنتی باکتریایی است که در اندازه ی 2-2 ساخته شده و توانسته است تاییدیه ی FDA را نیز کسب کند. به نظر من می توان داروهای قلیایی را نیز دز صورتی که با داروهای ضدالتهاب منافات نداشته باشند ، به منظور جلوگیری از کاهش PH در محل زخم استفاده کرد.
نخ های بخیه(مقدمه)
مقدمه
تمام اعمال جراحی با ایجاد زخم عمدی در بافت آغاز می شود پس از جراحی، بستن مناسب و نگهداری مطلوب ناحیه جراحی، مهم ترین فاکتور در ترمیم مناسب بافت ها و موفقیت جراحی است. هدف جراحان نیز بهحداقل رساندن اختلالات ظاهری، ترمیم بهتر و درنتیجه دستیابی سریع تر به عملکرد ط بیعی در ناحیه جراحی است آگاهی از نحوه مراقبت از زخم و روند ترمیم بسیار
اهمیت دارد . به همین دلیل، داشتن اطلاعاتی در مورد نخ بخیه مناسب یا مواد شبه بخیه ای که در ترمیم باف ت ها به دنبال جراح ی به کار می روند یک اصل اساسی درجراحی به شمار می رود بخیه ها به علت تفاوت در ترکیب، پاسخ های التهابی
متفاوتی در بافت ها ایجاد می کنند. محققین نشان داده اندکه هر چه تجمع سلول های التهابی در بافت همبند اطراف نخ بخیه یا به عبارت دیگر واکنش بافتی کمتر باشد،تشکیل بافت پوشش ی سریع تر و ترمیم زخم بهتر خواهد بود از آنجا که ممکن است پاسخ التهابی ایجاد شده توسط نخ بخیه موجب تأخیر در ترمیم زخم گردد ، بنابراین میزان واکنش بافتی نسبت به جنس نخ بخیه یکی از فاکتورهای بسیار مه م در انتخاب بهترین ماده برای بستن زخم از میانانواع مختلف نخ بخیه به شمار می رود مطالعات مختلف نشان داد ه است که انواع نخ بخیه پاسخ های التهابی متفاوتی در مخاط دهان ایجاد می کنند همچنین نشان داده شده که واکنش مخاطی ناشی از آس یب روز اول - ورود س وزن به بافت برای تمام نخ ها در 7مشابه است چرا که اندازه سوزن به کاررفته تقری باً مشابه بوده است. لذا تفاوت بالینیموجود در التهاب مخاطی بین نخ بخی ه ها، در این دوره زمانی مربوط به نوع نخ بخیه است این تفاوت همچنین می تواند به توانایی متفاوت در تجمع دبری ،پلاک میکروبی و جریان یافتن میکروارگانیس م ها به داخل کانال بخیه بستگی داشته باشد لذا داشتن اطلاعاتی در مورد واکنش مخاطی نسبت به انواع نخ بخیه مورداستفاده، ارزشمند است نخ بخیه باید با حداقل صدمه و پاسخ بافتی ترمیم اولیه در بافت بر یده شده را ایجاد ک رده و تا حد امکان اسکارایجاد ننماید مشکل عمده در باف ت های دهان که آنرا از سایر مناطق بدن متمایز م ی سازد، غوطه ور شدن دائمی نخ و مسیر بخیه در بزاق است که حاوی بسیاری از میکروارگانیسم ها است که می توانند به بافت های زیرین وارد شوند لذا محیط دهان یکی از مناطق خاص بدن است که هنگام جراحی بایستی آناتومی، فیزیولوژی وخصوصیات ذاتی آلودگی آن مدنظر قرار گیرد اگر در فرآیند ترمیم، بخی ه ها خیلی زود برداشته شوند زخم تحت کشش احتمالا دوباره باز خواهد شد . اگربخیه ها به مدت بسیار طولانی باقی بمانند مسیر عبور نخ بخیه ممکن است به صورت دائمی با بافت پوشش ی پوش یده شود همچنین در طولانی مدت بخیه ها نقش مفیدی ندارند و آلودگی مخاط زیرین ر ا افزایش می دهند از این رو بر ای برداش تن نخ بخ یه، زمان های کوتاه تری که طی آن مقا ومت کا فی در برابر جدا شدن باف ت های بخ یه شده فراهم آمده است، پیشنهاد می شود. نخ بخیه سیلک، چند رشته ای و غیرقابل جذب است و به دلیل راحتی استفاده و ارزانی قیمت در گذشته به طورگسترده ای مورد استفاده قرار می گرفت اما با توجه به مطالعات بس یاری که در این زمینه انجام شده است،طبیعت چند رشت ه ای آن موجب آلودگی زخم، تجمع باکتری و خرد ه های مواد غذ ایی در سطح و درنتیجه التهاب اطراف زخم و تأخیر در ترمیم می شود بنابراین امروزه نخ بخیه مناسبی برای جراحی اندودنتیک محسوب نمی شود و استفاده از بخیه های تک رشته ای قویا توصیه می شود. نخ بخیه های چند رشته ای و آنهایی که تعداد گره بیشتری نیاز دارند، نسبت به تک رشته ای ها تمایل بیشتری به جذب مایعات دهان و به دنبالآن میکروارگانیسم ها در طول کانال بخیه به سمت بافت همبند دارند. حتی باکتری های غیرمتحرک نیز ازدرون بخیه های چند رشته ای منتقل می شوند. این پدیده (wicking effect) به اثر فتیله ای مشهور استتک رشته ای، امروزه به طور PVDF نخ بخیه گسترده ای در جراحی های عروقی استفاده م ی شود
استفاده از نخ بخیه قابل جذب در جراحی ها
استفاده از نخ بخیه smp در جراحی ها
نخی ساخته شده از پلاستیک های جدید زیست تخریب پذیر دارای حافظه که میتواند برای گره زدن یک بخیه هوشمند بکار رود. بعد از یک گره شل، دو طرف بخیه ثابت میشود. گره زمانی که به ۴۰ درجه سانتیگراد میرسد در مدت۲۰ ثانیه محکم میشود.
جراحان از بخیههای جراحی به منظور بستن زخم ها یا کنار هم قرار دادن بافت هایی که بوسیله جراحت یا عمل جراحی بریده شدهاند، استفاده میکنند. بخیهها از لحاظ پایداری زیستی عموماً به بخیههای جذبی و غیر جذبی و از منظر طراحی به بخیههای جراحی تکرشتهای و چندرشتهای (بافته) تقسیم میشوند. بخیههای مورد استفاده معمولاً معایب قابل توجهی دارند؛ آنها نمی توانند بافت های بریده را کاملاً کنار هم بچسبانند، نخهای چند رشتهای بدلیل ساختار بافت خود خطر بیشتری برای انتقال و مهاجرت باکتری ها فراهم میکنند. همچنین پزشکان در مورد امنیت گرههای ضعیفشان نگرانند، که احتیاج به چند گره دارد و زمان بر و مخصوصاً در فرایند اندوسکوپی مشکل است.
با استفاده از بخیههای جراحی جذبی بر اساس SMP این امکان وجود دارد که نواقص و معایب فوق برطرف شود و در نتیجه نخ های بخیه ای با کاربرد آسانتر و امنیت بیشتر فراهم میشود. بعلاوه، ممکن است بتوان این بخیهها را به گونه ای طراحی نمود که در طول مدت زمان معینی محکم شوند تا نزدیک شدن بافت ها به یکدیگر به شکلی بهینه انجام شود. محققین با گرم کردن لیف مادهی تغییر شکل پذیر خود تا ۵۰oC بخیههایی از SMPها تهیه نمودند. سپس آنها را تا سه برابر طولشان کشیدند و تا دمای اتاق سرد نمودند. این الیاف کشیده شده برای بستن زخم یک موش بصورت شل بکار برده شد. زمانی که بخیه تا(۴۱oC (بالاتر از دمای بدن حرارت داده می شود، نخ سفت شده و زخم را میبندد، و تنها مقدار مناسبی فشار وارد میکند (۰٫۱(N= پس از ترمیم جراحت، نخ بخیه حل شده و بدون آنکه ضرری داشته باشد، جذب بدن میشود.
وزن های جراحی :
انواع سوزن های جراحی :
دارای نخ و بدون نخ.تیز.کند.راست. نیمه خمیده.خمیده.تاپر
سوزنهای تیز:
(راست،نیمه راست کمتر استفاده می شود):پوست،گوارش، اعصاب، حفره دهان، حلق،تاندون،عروق
سوزن تروکار :
بسیار قوی.در جراحی زنان و ارتوپدی
سوزن گرد یا خمیده:
برای داخل حفرات.لایه زیر جلد.چربی.روده.معده.مجاری صفراوی و کبدی.حالب. اپاندیس.اطراف عروق خونریزی دهنده
